Zie je hoe ik hier lig, jouw hulpeloze kietelslachtoffer, vastgebonden met mijn armen achter mijn rug. In deze positie ben ik volledig overgeleverd aan jouw kietelmarteling. Ik kan me wel bewegen in mijn touwen, maar ik kan niet ontsnappen aan jouw kietelaanvallen. Hoewel dit in eerste instantie misschien leuk lijkt, kan het na verloop van tijd ongelooflijk wreed worden. Aan de ene kant geniet ik ervan om gekieteld te worden, maar aan de andere kant kan het echt vreselijk zijn. Na verloop van tijd verlies je zelfs de volledige controle over je lichaam. Als jouw kietelslachtoffer kun je me tot het uiterste drijven. Ongelooflijk genoeg kan het zelfs gebeuren dat ik mijn blaas niet meer onder controle heb.
Oncontroleerbaar plassen tijdens constante kietelmarteling is zowel gênant als vernederend. Maar het is waar dat bij deze specifieke vorm van fysieke marteling het lichaam uiteindelijk doet wat het wil. Ik tril, ik beef en ik kan niet ontsnappen aan jouw wrede handen terwijl ze mijn hele naakte lichaam genadeloos kietelen. Ik zou tegelijkertijd kunnen lachen en schreeuwen. Ik zal vloeken, lachen, huilen en kreunen tot mijn lichaam het uiteindelijk begeeft en ik slap aan mijn gebonden handen blijf hangen. Dan is het tijd om te stoppen voordat mijn bloedsomloop instort.
Je kunt me een prop in mijn mond stoppen, zodat ik mijn geschreeuw niet langer hoef te verdragen. Of je kunt me blinddoeken. Op die manier kan ik als jouw kietelslaaf niet zien waar en wanneer je me kietelt. Bovendien zullen mijn zintuigen onvermijdelijk verscherpt raken en zal ik nog gevoeliger voelen. Kwel me door me te kietelen met je handen, een zachte veer of wat je maar kunt bedenken. Voor mij is kietelmarteling zowel een bron van genot als een straf. Ik kan het niet goed beschrijven, maar de sensatie verandert voortdurend. Soms is het aangenaam, soms is het een overweldigende kwelling. Trouwens, ik woon in Luxemburg.
